مختلف از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلّم و از حضرت زين العابدين و إمام جعفر صادق عليهما السّلام روايت شده است . ثانياً از جهت متن ، و آن قوّت دلالت اوست بر مقام و منزلت مؤمن ، آن هم با چه لحن عالى و عبارات لطيفه كه حاكى از معانى دقيقه و أسرار مخفيّه است . عبارت : لِيَأْذَنْ بِحَرْبٍ مِنِّى دلالت دارد بر آنكه اهانت به مؤمن اهانت به خداست ، آن هم اهانتى كه قابل آمرزش نيست و بزرگترين گناه محسوب ميگردد ؛ چون اعلان جنگ با خداست . عبارت : وَ إنَّهُ لَيَدْعُونِى فِى الْأَمْر دلالت دارد بر آنكه هيچگاه دعاى مؤمن ردّ نمىشود ، و آنقدر مؤمن در نزد خداوند تبارك و تعالى ارزش دارد كه در هر حال و هر شرط ، به هر كيفيّت و به هر مقدار اگر چيزى از خدا بخواهد ، حضرت معبود ، آن را يا بهتر از آن را به او عنايت ميفرمايد . عبارت : مَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَىْءٍ أَنَا فَاعِلُهُ از عبارات بديعه و تعبيرات طريفه ايست كه از خداوند عزّ و جلّ غير از اين مورد ديده و شنيده نشده است ، و تا چه سرحدّ مقام لطف و رحمت خدا را نسبت به مؤمن نشان ميدهد ، و رفت و آمد و سركشى كردن خدا را به حال مؤمن عيناً مانند عاشقى كه دائماً از حال معشوق خود تفقّد مىنمايد و راضى نيست مختصر ضررى به او برسد ، و در عين حال راضى نيست اندك مقدارى ناراحت شود ، و بين اين دو مرحله خود را در تنگنا مىبيند و راه چاره ميجويد ، نشان ميدهد .